Երեկոյան վանեցու տուն հյուր է գալիս՝ էլի վանեցի։

Նստում են զրուցելու։

Քիչ անց տանտերն ասում է.

Արի լույսը մարենք, միևնույն է, իրար լավ լսում ենք ու հասկանում։

Իզուր ինչու՞ հոսանք ծախսենք։

Մարում են ու զրուցում։

Հյուրն ուզում է գնալ, տանտերն ուզում է վառել լույսը։

Սպասիր, մի վառիր,- ասում է հյուրը,- քանի մենք զրուցում էինք, ես հանել էի շալվարս, որ իզուր չմաշվի։